Soms zijn er momenten dan schiet je vol wanneer je geconfronteerd wordt met beelden op sociale media. Mij gebeurde dit toen ik deze tweet tegen kwam, een meisje die een papier omhoog houdt met de tekst “Je suis Charlie” in het centrum van Aleppo Syrië. Zij leeft in een stad waar een strijd woedt tussen de Islamitische Staat en rebellen waarbij de laatste groep ook een onderlinge strijd uitvecht. Tel daar de bombardementen die de regering uitvoert bij op dan krijg je een  idee onder welke omstandigheden zij daar op het plein in Aleppo staat.

De gemeente Geldermalsen organiseerde  8 januari in navolging van steden in geheel Europa een tocht voor de vrijheid van meningsuiting en in Parijs liepen wereldleiders voorop tijdens de Mars van de Republiek.jesuis charlie glm17 januari haalt Bas Knoop in het blog op de site van de Gelderlander kritisch uit met een stukje onder de naam  Hypocriet waarin hij zijn twijfels uit over de integriteit van  lokale en internationale politici. Hij constateert dat de meeste van hen onwelgevallige meningen en scherpe kritiek van andersdenkenden niet kunnen accepteren. Hoe treffend legt hij hier de vinger op de zere plek. Wat hem in die mêlee van hypocrisie ontgaat is dat ook zijn collega op de redactie van de Gelderlander zich hier mede schuldig aan maakt.
Mijn gedachten gaan terug naar donderdagavond 28 februari 2014 toen in Le Melangeur in Geldermalsen met het oog op de gemeenteraadsverkiezingen het lijsttrekkersdebat plaatsvond.

Voor het begin van de uitzending van RTV deelde de presentatrice mee dat er niet gesproken mocht worden over “het krantje“ wat als bijlage van het Nieuwsblad Geldermalsen huis aan huis was verspreid. Dat krantje “Politiek Geldermalsen” was een uitgave van ondergetekende waarin een aantal misstanden binnen de gemeente aan de orde gesteld werden welke de dames en heren politici op het moment van de verkiezingen niet uitkwam.

Deze afspraak was  mede op voorspraak van de heer Post, de raadsverslaggever van de Gelderlander, de presentatrice en de fractievoorzitters van de verschillende politieke partijen tot stand gekomen.

Een man die zijn autoriteit ontleent aan een stukje plastic en weinig op heeft met een burger die in een krant zijn mening geeft over een aantal zaken die hij gedurende een jaar heeft geconstateerd.

Een man die tijdens het uitoefenen van zijn functie als raadsverslaggever in bedekte termen solliciteert naar een functie als wethouder in Geldermalsen.

Een man die weinig op heeft met de negen simpele gedragsregels voor de journalistiek en nietszeggende verhalen uit zijn dikke duim zuigt.

En de man die zich beroept op zijn portretrecht om te verhinderen dat een foto wordt gepubliceerd waar hij met zijn pennetje en bloknootje achter de burgemeester staat als stil protest bij de demonstratie JE SUIS CHARLIE. Ik heb van hem geen toestemming nodig om de bewuste foto bij dit artikel op te nemen. Deze mening wordt gedeeld  door de Nederlandse Vereniging van Journalisten. Zoals iedereen zal begrijpen na het zien van de foto maken zijn dreigementen via twitter op mij geen indruk.

Sommigen zullen meneer Post omschrijven als infaam en abject, anderen zullen spreken van een huichelachtig miezerig mannetje.

Ik hou het op een schandvlek voor de journalistiek die lijdt aan de beroepsziekte met als uiterlijk kenmerk een dikke duim.

Geweldige speech en mooie tocht in Geldermalsen. Burgemeester Miranda de Vries en journalist Walter Post met schrijfblok en pen. Zwijgen is dodelijk! Je suis Charlie!

De enige zorg die ik aan meneer Post heb overgehouden is een dikke vinger alleen in mijn geval is het niet de duim maar mijn middelvinger.

Tot slot:

Ondanks dat iedereen het belang van de vrije pers in een democratie inziet hebben met name lokale dag- en weekbladen het moeilijk. Door de afname van adverteerders en het aantal abonnementen moeten journalisten voor hun baan vrezen. Uitgevers die vasthouden aan oude verdienmodellen kunnen als reactie alleen bezuinigen op de kosten lees redactie van de krant. Regionale redacties worden samengevoegd en brengt nog weinig regionaal of lokaal nieuws gebaseerd op journalistiek onderzoek. Men klopt blind persberichten van (lokale) overheden over iets wat pijnlijk duidelijk wordt wanneer een hoofdredacteur er publiekelijk over klaagt wanneer deze worden aangeleverd in een PDF formaat i.p.v. MS-Word, lastig knippen en plakken. De oorzaken liggen dus voor het grootste gedeelte in de bedrijfsvoering waar ondernemingszin het moet afleggen tegen de boekhouder. Maar om nu te zeggen dat het hiernaast beschreven niveau van journalistiek helpt?  Ik zal dus verder niet meer reageren op de pennenvruchten van de heer Post behalve door te verwijzen naar dit artikel.